โรคมนุษย์หมาป่า Hypertrichosis (Werewolf Syndrome)

5/5 - (2 votes)

ภาพรวม

Hypertrichosis หรือที่เรียกว่า โรคมนุษย์หมาป่า คือภาวะที่มีลักษณะของการมีขนดกขึ้นทั่วร่างกายที่มากเกินไป สามารถส่งผลได้ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย แต่พบได้ยากมากๆ การมีขนขึ้นผิดปกติ มีขนที่หน้าและร่างกาย หรือเกิดขึ้นเป็นแผ่นเล็กๆ โรคมนุษย์หมาป่าสามารถปรากฏให้เห็นตั้งแต่แรกเกิดหรือมาเกิดขึ้นภายหลังได้

ชนิดของโรคมนุษย์หมาป่า

ชนิดของโรคมนุษย์หมาป่ามีหลายชนิด:

  • ชนิด Congenital hypertrichosis lanuginosa: โรคมักปรากฏครั้งแรกเป็นขนอ่อนตามปกติ เป็นขนเส้นเล็กที่พบในเด็กทารกตอนแรกเกิด แต่แทนที่จะหายไปในช่วงระหว่างหลายสัปดาห์ต่อมา ขนเส้นเล็กอ่อนนุ่มกลับยังคงเจริญเติบโตตามที่ต่างๆตามร่างกายของเด็กทารก
  • ชนิด Congenital hypertrichosis terminalis: มีเส้นขนเจริญเติบโตผิดปกติเริ่มตั้งแต่แรกเกิดและยังคงเติบโตตลอดชั่วชีวิต มักเป็นเส้นขนยาวและหนา ปกคลุมทั่งใบหน้าและร่างกาย
  • ชนิด Nevoid hypertrichosis: มีเส้นขนเจริญเติบโตมากเกินไปปรากฏเป็นหย่อมๆในพื้นที่เฉพาะจุด มีไม่มากนักที่มีผมมากกว่าหนึ่งหย่อม
  • ชนิด Hirsutism: คือรูปแบบของโรคมนุษย์หมาป่าที่เกิดขึ้นเฉพาะในเพศหญิง ส่งผลให้เกิดเส้นขนที่หนา สีเข้มในบริเวณที่ปกติแล้วมักไม่มีขนขึ้นเช่นบริเวณหน้า หน้าอกและแผ่นหลัง
  • ชนิด Acquired hypertrichosis: ต่างจากชนิดที่เป็นมาแต่กำเนิด รูปแบบนี้มักเกิดขึ้นในช่วงปลายของชีวิต ส่งผลให้เกิดขนสองชนิดนอกจากชนิดขนอ่อน ยังมีขนชนิดเวลลัสหรือเส้นขนชนิดเทอร์มินัล เส้นผมส่วนเกินจะเจริญเติบโตเป็นหย่อมเล็กๆหรือเส้นขนอาจขึ้นปกคลุมทั่วร่างกาย

อาการของโรคมนุษย์หมาป่า

อย่างที่กล่าวไว้ ว่าโรคมนุษย์หมาป่าสามารถเกิดขึ้นได้ตั้งแต่แรกเกิดหรืออาจเกิดขึ้นในช่วงปลายของชีวิต

โรคมนุษย์หมาป่ามักก่อให้เกิดเส่นขนหนึ่งในสามชนิดดังต่อไปนี้:

  • ชนิดเวลลัส: รูขุมขนสำหรับเส้นขนชนิดนี้มักจะสั้น (น้อยกว่า 1/13th นิ้วของความยาวเส้นขน ) สามารถเกิดขึ้นได้ทุกที่เว้นแต่ที่ฝ่าเท้า หลังหู ริมฝีปากและฝ่ามือหรือรอยแผลเป็น ขนชนิดเวลลัสอาจมีสีหรือไม่มีก็ได้
  • ชนิดลานูโก: ขนชนิดนี้จะอ่อนนุ่ม เส้นเล็กยาว เหมือนกับที่ขึ้นตามร่างกายของเด็กแรกเกิด ปกติมักไม่มีสี ขนลานูโกในเด็กทารกส่วนใหญ่จะหลุดร่วงไปภายในสองสามวันหรือไม่กี่สัปดาห์หลังคลอด หากเกิดภาวะของโรคมนุษย์หมาป่า ขนชนิดลานูโกนี้จะยังคงอยู่เว้นแต่ได้รับการรักษาและกำจัดออก
  • ชนิดเทอร์มินัล: เส้นขนชนิดนี้จะยาวและหนา และปกติมักเป็นสีเข้มมากๆ

สาเหตุของโรค

สาเหตุของโรคมนุษย์หมาป่ายังไม่เป็นที่รู้ชัดแน่นอน แต่มักพบว่าเป็นโรคที่มักเกิดขึ้นเป็นโรคทางกรรมพันธุ์

โรคมนุษย์หมาป่าแต่กำเนิดอาจมีสาเหตุมาจากยีนที่เป็นสาเหตุเกี่ยวกับการเจริญเติบโตของเส้นขน ยีนนี้เป็นสาเหตุทำให้การแพร่กระจายการเจริญเติบโตของเส้นขนในมนุษย์ยุคแรกนั้นถูก “ปิดตัวลง” ในระหว่างการวิวัฒนาการ ความผิดพลาดนี้ยังไม่รู้สาเหตุแน่ชัด ยีนการเจริญเติบโตของเส้นขนนี้จะถูก “เปิด” ในขณะที่ทารกยังคงอยู่ในครรภ์

โรคมนุษย์หมาป่าที่มีขนเจริญเติบโตทุกที่หรือเป็นหย่อมๆ บางทีอาจมาจากสาเหตุดังต่อไปนี้:

  • porphyria cutanea tarda คือภาวะที่ผิวมีความไวต่อแสงมากเป็นพิเศษ
  • ภาวะทุพโภชนา
  • การลดน้ำหนักหรือการรับประทานมีปัญหาเช่นโรคอะนอเร็กเซีย เนโวซา
  • โรคมะเร็ง
  • ยาบางชนิด เช่น แอนโดรจีนิกสเตียรอยด์ ยาปลูกผมไมนอกซิดิลและไซโคลสปอริน (แซนดิมมูน)

โรคมนุษย์หมาป่าเกิดขึ้นเฉพาะจุดตามร่างกายเกิดขึ้นจาก:

  • ผิวหนังอักเสบที่ทำให้เกิดอาการคันและเกิดผื่นที่ผิวหนัง
  • เข้าเฝือกชั่วคราว
  • หลอดเลือดเพิ่มขึ้น การเพาะกายที่ทำให้เกิดเส้นเลือดใกล้กับชั้นของผิว

การรักษาโรคมนุษย์หมาป่า

โรคมนุษย์หมาป่าไม่มีทางรักษาหายขาด และไม่สามารถทำสิ่งใดๆเพื่อป้องกันการเกิดโรคได้

การรักษาโรคมนุษย์หมาป่าคือการกำจัดขนด้วยวิธีต่างๆเช่น:

  • การโกน
  • การกำจัดขนด้วยสารเคมี
  • การแว๊กซ์
  • การดึง
  • การย้อมเส้นขน

ทุกวิธีคือทางแก้ชั่วคราว ซึ่งล้วนอาจก่อให้เกิดความเสี่ยงในการเจ็บปวดหรือเกิดอาการระคายเคืองผิว

การรักษาระยะยาวคือการทำอิเล็กโทรลิซิสและเลเซอร์ การทำอิเล็กโทรลิซิสคือการทำลายรูขุมขนด้วยกระแสไฟฟ้าเล็กๆ การเลเซอร์คือการใช้เครื่องมือแสงเลเซอร์ชนิดพิเศษทำลายเส้นขนหลายๆเส้นในหนึ่งครั้ง การรักษาชนิดนี้เป็นการกำจัดขนที่ถาวรได้ อาจต้องทำหลายครั้ง

No Responses

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

เรื่องล่าสุด